Bewijsstuk · Brief
“Ten slotte wil ik er in algemene zin nog op wijzen dat het in zaken als deze, waarin beweringen van een aantal betrokkenen haaks op elkaar staan, vaak niet mogelijk is om te spreken van ‘de waarheid’. Het is niet zo dat de Nationale ombudsman de lezing van de betrokken ex-medewerkster van de MID als absolute waarheid ziet, en uw lezing daarmee als onwaar. Dit blijkt ook duidelijk uit de formulering van overweging II.7., waarin verschillende malen het woord ‘aannemelijk’ gebruikt wordt.” Pagina 2, de laatste inhoudelijke alinea. De brief zelf zet ‘de waarheid’ en ‘aannemelijk’ tussen dubbele aanhalingstekens; ze staan hier als enkele omdat de hele passage al een citaat is.
In juni 2017 weigerde het Ministerie van Defensie de ministeriële gekverklaring uit 1999 in te trekken, en beriep zich daarbij mede op het ombudsmanrapport van december 1999. Deze brief, geschreven nog geen twee maanden na het verschijnen van dat rapport, laat zien dat de ombudsman zelf zijn bevindingen niet zag als een oordeel over wie de waarheid sprak. Hij wijst erop dat het vaak niet mogelijk is van ‘de waarheid’ te spreken als de beweringen van betrokkenen haaks op elkaar staan. De lezing van de oud-medewerkster van de MID ziet hij dus niet als absolute waarheid. Dat blijkt volgens hem ook uit overweging II.7 van zijn rapport, waarin verschillende malen het woord ‘aannemelijk’ staat. Die overweging betreft echter een geheel ander punt: of de MID belastende informatie over Giltay in de selectieprocedure had ingebracht. Hoe de oud-medewerkster Giltay kwalificeerde, komt daarin niet aan de orde.
Deze pagina is een bewijsstuk bij het boek De doofpotgeneraal van Edwin Giltay en de bijbehorende website.